میروم ، بی بهانه

                            تا شاید  یک روز  

                                 بهانه ای برای بازگشتی  

                                                      دوباره داشته باشم

                                                                             *یه نفر*

 تمام قاصدک هایتان در قلبم باقی خواهند ماند...

 میسوزم از فراقت

                    روی از جفا بگردان

میدانی

از خودم ، از تمام  آینه ها   خسته ام

تا کی  برابر آینه بایستم و از تو با خیال  تو  بگویم

بیا تا برای یکبار در آیینه چشمهایت  با تو حرف بزنم

 هر چند

میدانم آن لحظه زبان از سخن بازخواهد  ماند

ولی

 یک لحظه  تماشای  تو،یک عمر، مرا بس

نگارا  وقت آن آمد که دل  با مهر ،پیوندی

که ما را بیش از این طاقت نماندست آرزومندی

                                                  *سعدی* 

دل تنگ خویشتن را به تو میدهم نگارا

بپذیر تحفه من که عظیم  تنگ دستم

                                     *اوحدی مراغه ای *

از آن زمان که شنیدم " و من یموت یرنی " را 

هوای موت به سر دارم و  اموت علی جان

  شب قدر است و من قدری ندارم

  چه سازم توشه ء قبری ندارم

  مبادا لیله القدرت  سرآید

  گنه بر ناله ام افزونتر آید

  مبادا ! ماه تو پایان پذیرد

  ولی این بنده ات  سامان نگیرد

    گاهی اوقات

    تنها کسی که میتونه به دادت  برسه

     فقط خودتی

     خود خودت !

     فقط باید بهش اعتماد کنی  !

    پس

     بیا تا سقوط نکردیم ...

التماس دعا !

اگر میدانستی

چقدر دوستت دارم

 هیچگاه برای نیامدنت باران را بهانه نمی کردی !

                 رنگین کمان من

      کدامین لحظه  آیا میرسد  وقت  پریدن ..؟!

  مرا سرگشته دارد چشم بی پروا نگاه او

  نگردد هیچ کس یارب هدف تیر هوایی را !

  جناب صائب

ساده لوحی بین که میخواهم شکار من شود

حلقه چشمی که در دام آورد صیاد را

 * جناب صائب*

عاشق که تواضع ننماید چه کند ؟

شبها که به کوی تو نیاید چه کند ؟

گر بوسه زند زلف تو را رنجه مشو  !

دیوانه که زنجیر نخاید چه کند...؟

*ابو سعید ابوالخیر*

آه ! از آن گلی که دست من بود

خموش و یک جهان سخن بود...

  گل، که شهره شد به بیوفایی !

          ز دیدن چنین جدایی،

                    ز غصه ، پاره پیرهن بود

                                       *....؟*

 بقول صائب :

     تا میتوان شکست پرو بال خویش را

    مرغ اسیر ما دل صیاد  نشکند

    تا دل نمیبرم ز کسی دل نمیدهم

    صیاد من نخست گرفتار من شود

تو چون رفتی به سلطان خیالت ملک دل دادم

غرض از چشم اگر رفتی نخواهی رفت از یادم

تو آن صیاد بی قیدی که با قیدم رها کردی

من آن صیدم که هر جا میروم در دام صیادم

اگر روزی غباری آید و گرد سرت گردد

بدان کز صرصر هجر تو دوران داده بر بادم ....

گفت:"دوست گیر، تا معشوق باشی!"

چه شد رفتی نمیدانم

تمام شب ،

دل از کابوس وحشتناک چشمان غم آلود تو حیران بود.

و من با دیدگانی خسته اما باز ، سرگردان به دنبال تو میگشتم

و من تا صبح از پس کوچه های سبز رویاهاگذر کردم

چه رویای دل انگیزی !

هوا آنجا بسی آرام ، مهتابی

ولی اینجا !

چرا یکبازه طوفان شد ،نمیدانم !

دلم  چون بید میلرزید

و هر لحظه خیال رفتنت آشوب در اندام من میریخت

و آن کابوس حتمی شد ...

و بعد از تو ......

مجنون را پرسیدند :عشق چیست ؟

گفت: "سوختن بی تکلف، ساختن بی تصرف"